دل چو پرگار به هر سو دوراني مي‌کرد

محکم نخ بادبادک را چسبیده ای و
گریه اش می گیرد
که مرا می بیند آن بالا
وقتی باد مرا می برد
که نخم را رها کرده ای دیگر
گریه ام می گیرد
لبخندت توی باد گم می شود
گریه ام توی ابر
خاطره ام توی یاد

منتظر نیستم
دوست دارم
سرزده بیایی

که نمی آیی
دوست داری
منتظر باشم

هر دختری که به آغوشم می کشد
تو را حس می کنم
میان بازو هام
لب که روی لبهام می گذارد
چشم هام را می بندم و
تو را می بوسم
و وقتی در آغوشم
به خواب می رود
تا صبح
آرام
...
می گریم

گونه هات مزه پرتقال می دهد
وقتی
یک لیوان آب خنک را
یک نفس می نوشی از دستم
آخر
همین الآن آمده ای از حمام و

هنوز بخار بلند می شود از کله ات

آن شب که محکم در آغوشم
لبهات را فشردی به لبهام و
رفتی.
نمی دانستی که هر شبی که دوری از
بر من ده سال می گذرد

و حالا من پیر پیر پیر شده ام
و توی سایه ی رنگ های بلوط بزرگی قایم می شوم
که نبینی ام
وقتی که میگذری و
باد موهات را به گردنت می پیچد
و سایه ات را
به سایه ام

وزن و قافیه اش مزاحم است این شعرها
که از تو میگویم و
هرجا چشمم بخورد به استعاره ای مجازی چیزی، برش می دارم
آخر آرایه هم نمی خواهد.

یک طوری هستی تو،
که وقتی میگویم "نگاهم کرد" شعر است
آخر نگاهم که می کنی شعر است
وقتی می نشینی کنارم و
گاه به گاه پلک می زنی.
من یک مترجمم فقط!
و تو شاعر قشنگ منی
کار من فقط همین است که
شعر هستنت را
به زبان آدمیزاد ترجمه کنم